Yaşam

İnsan Kaç Kez Doğar ?

Bir tarafta gitmesini istemediğiniz yaz sıcaklığı,diğer tarafta her an yağmura dönüşecek aceleci  güz bulutları...

 

İnsan Kaç Kez Doğar ?

Yaklaşık bir buçuk aydır sizlerle görüşmeyeli defalarca kez güneş doğdu, gün nihayete erdi,sevinçler hücrelerimizi diriltti; üzüntüler,ayrılıklar, yenilgiler yerle yeksan etti. Ardından yaşanan güzelliklerse ayağa kaldırdı ki iddia ediyorum daha da sağlam olur böylesi.Sizlere kaldığım yerden benim için anlamlı olan bir günde merhaba demek istedim. Bugün Ekim 8 varoluşumun 44. yılını karşılıyorum bu sabah sizler bu yazıyı okurken…

Bir tarafta gitmesini istemediğiniz yaz sıcaklığı,diğer tarafta her an yağmura dönüşecek aceleci  güz bulutları…”İncecik bir çisenti yokluyor boşluğunu insan yüreğinin” der üstad Erbaş, “Hüznün bütün koşulları hazır.Herşeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize?Acıyı görmeyen

 

insan,umutsuzluğu yaşamayan,iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan,mutluluktan,umuttan,sevinçten ne anlar?” diye de sorar “Ve Güz Geldi Ömür Hanım” isimli o muhteşem şiirinde. Değil mi ki karşıtlıkların var olduğu, her şeyin zıddıyla anlam bulduğu bir evrende yaşıyoruz. Bir yandan tükenip bir yandan da yeniden var olanların şahitliğini

yapıyoruz. Hatta kimi zaman da öznesi olarak deviriyoruz günleri, ayları,

yılları…Ztlıklar ve değişim demişken Herakleitos’un  kulağını çınlatmadan olmaz. Zira kendisi evrende her şeyin karşıtıyla anlam bulduğunu söyler “Her şey değişir” der “Aynı ırmakta iki kez yıkanamazsınız” sözü,evrende  kaçınılmaz olan değişimi anlatır yani aynı sandığın o berrak su bile aynı değil. Ben aynı ben değilim ve “Modern yaşam telaşı” denilen

 

saçmalığın içinde, o çarkın bir parçası haline gelen sen; nasıl aynı kalacaksın ki? Hem  “Kötü hali” görmeden iyinin kıymetini nasıl anlayacaksın? Sahip olduklarının kıymetini ancak kaybettiğinde farkeden, tabiri caizse,olduğunun “nankörü”,olmadığının heveslisi sen,ben,o…Haklıydı belki de Herakleitos,dinlenmeyi bile hoş kılan yorulmaydı ve doymayı hoş kılan açlık…

Bu arada yeri gelmişken söylemek isterim; kötü de iyi de bir arayışın neticesidir,insanın kendi hayatına anlam arayışının…Varoluşçuluk  insanın inşasını anlatırken tam da bundan bahseder; “Kendi kendini yaratmak, oluşturmak var etmek” der, bu inşa

sürecinde ise kişi belki de hayatın içinde olan biten ne varsa gözünü kırpmadan,

kendi gerçekliğinden uzaklaşmadan ve

 

eylemlerinin sorumluluklarını üstlenmekten kaçınmadan yaşamalı… Çünkü mermeri ağır ağır yontarak yeni bir “ben” çıkarır insan kendini oluştururken. Zaman her şeyde acımasız ve  aceleciyken insanın olgunlaşma sürecinde ağır aksak ilerler üç ileri bir geri…Tekamüle doğru inilen, binilen, beklenen duraklar bu var olma sürecinde “olma”yolculuğunda birer öğretidir aslında. Zorluk,direnç ve mücadele her seferinde yeniden doğurur insanı.

Peki insan kaç kez doğar? Ben bir kez annemden, defalarca hayattan ve 40’lı yaşlarımın içinden adım adım geçerken, kendimden doğdum. Her sorun, her tanışma,tesadüf olduğunu düşündüğüm- belki de öyle olmayan- her karşılaşma,her yenilgi,çözümsüz sandığım

her durum beni biraz daha büyüttü.Yaşam

 

yolculuğumda  ruhuma iyi gelen insanlarla

yürüttü. Bu süreçte  itiraf edeyim ki belki de fazla sevdim insanları,biraz da  yoğun hatta kendi kul hakkıma girecek kadar  fazla merhametli ve incelikli…En kızgın anlarımda bile iki kelam-ı kibara,bir çift gülen göze kandım,ama ne mutlu ki her güçlükten sonra  da bir kez daha yırttım kozamı bir kelebek misali… Demek ki çok kez doğar insan,bir kez değil.İçine ölüşlerini dirilterek, yaş aldıkça daha sûkün, daha güvenli ve emin ilerleyerek, eskiden somurttuğu,üzüldüğü  hatta ağladığı şeylere gülümseyerek bakalım buradan öğreneceğim ne olacak diyerek… Belki de her gün kendi içindeki aydınlanışa

da “Günaydın” diyerek gitgide kendini daha çok sevip önemseyerek, “fenalıkları” aklının

bir köşesinde tutup aynı konularda tekrar tekrar yenilmemeye özen göstererek,kin ve

 

nefretten özgürleşerek kendi için istediğini başkaları için de isteyerek, ağır ağır olgunlaştıkça kendinden doğuyor insan her yeni gün…

O zaman hoşgel yeni yaşım;kalbime benzer insanlara rast getir beni daima,dahası al götür ömrümü eskitenleri ve lütfen hiç eksiltme çocuk heveslerimi…

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir